TS EN ISO IEC 17000

TS EN ISO/IEC 17000, uygunluk değerlendirmesi alanındaki temel kavramları, terimleri ve genel prensipleri tanımlayan standardın Türkçe kabulüdür. Akreditasyonun da bu çerçevede ele alınması, belgelendirme, muayene, deney ve ilgili doğrulama faaliyetlerinin nasıl anlaşılması gerektiğine dair ortak bir dil oluşturur. Bu tür bir standart, teknik gereklilikleri tek tek ürün veya hizmet bazında belirlemekten çok, uygunluk değerlendirmesinin yapısını ve terminolojisini netleştirir.

Uygunluk değerlendirmesinde ortak terminoloji

Uygunluk değerlendirmesi; bir ürünün, sürecin, hizmetin, sistemin, kişinin veya kuruluşun belirlenmiş şartları karşıladığını göstermeye yönelik faaliyetlerin genel adıdır. Bu alanda terimlerin net olması önemlidir; çünkü akreditasyon, belgelendirme, muayene ve doğrulama gibi yakın görünen kavramlar farklı amaçlara hizmet eder. Akreditasyon, uygunluk değerlendirme kuruluşlarının yetkinliğine güven sağlamak için kullanılan bir mekanizmadır; belgelendirme ise belirli şartların karşılandığına dair üçüncü taraf beyanı oluşturabilir.

Ticaretin kolaylaştırılması açısından teknik rolü

Standardın kapsamı, uygunluk değerlendirmesinin ticaretin kolaylaştırılmasındaki kullanımını da içerir. Bu, farklı piyasalarda aynı kavramların benzer şekilde anlaşılmasını sağlayarak teknik engellerin azaltılmasına yardımcı olur. Genel teknik bağlamda böyle standartlar, tarafların bir değerlendirme sonucunun ne ifade ettiğini, hangi aktörlerin rol aldığını ve bir uygunluk iddiasının hangi tür kanıta dayandığını yorumlamasını kolaylaştırır. Bu yayın, 2004 referanslı EN ISO/IEC 17000 temel alınarak yayımlanmış olup daha sonra yürürlükten kaldırılmıştır.

• Uygunluk değerlendirmesi için ortak tanımlar ve genel ilkeler
• Akreditasyon dahil olmak üzere ilgili kuruluşların rolünü açıklayan terminoloji
• Ticaretin kolaylaştırılması bağlamında kavramsal uyum